اگر به کسی که فقط اسم فوتبال را شنیده باشد و بداند که فوتبال چیست، بگوئی منچستر را می شناسی شاید با یه نیش خند بهت بگوید خب معلومه و اگر کمی فراتر روی و نامی از تئاتر رویاها ببری همه بدانند که فقط یک جا وجود دارد که چنین لقبی دارد و آن جائی نیست جز اولترافورد.
دیشب همه دیدند که یک بار دیگه این لقب برازنده این ورزشگاه و تیم منچستر بود و نمایشی رویائی را که کارگردانی را آن مرد مو سپید کرده اسکاتلندی به نام سر الکس فرگوسن به عهده داشت به راه انداختند.
درسته که ستارگان منچستر با ارائه یک بازی تاریخی و فراموش نشدنی تیم رم را در هم کوبیدند ولی این فرگی بود که از این تیم جوان و حالا با تجربه یک تیم مدعی قهرمانی ساخته و توانستند قدرت خودشان را به رخ سایر تیمها بکشند.قبل از بازی مورینیو برای فرگوسن آرزوی موفقیت کرده بود،با توجه به شناختی که از مورینیو این مرد مغرور دارم مطمئنم که این آرزوی قلبی او نبوده بلکه با لحنی طعنه امیز به خاطر دو بازی ضعیف منچستر مقابل رم و پورتس موث این ارزو را کرده ولی حتما الان به خاطر این ارزویش پشیمان است.
دیشب فرگوسن و یارانش دوباره چهره ای جدید از منچستر رو کردند که شاید تفاوت این تیم با تیم سال ۹۹ در این باشد که این بازیکنان مانند اکثر بازیکنان آن تیم در پایان دوران بازی خود به این قدرت نرسیده اند و سالها می توانند این تیم رویائی را به رخ اروپائیها بکشند.
