اما امروز یه روز دیگه ای برای من بود.یکی از بهترین روزهای زندگیم.روزی که واقعا و عمیقا شوکه شدم.انرا لمس کردم.اره من شوکه شده بودم واقعا نمیدونستم باید چه کار کنم و چی بگم.
بعد از اینکه به لطف خدا مدرک داوری درجه ۱ فوتبال را دریافت کردم امروز رفتم دانشگاه و با خودم هم شیرینی برده بودم تا به بچه ها و اساتید هم شیرینی این مدرکم رو بدم.اما شوکه شدم.همه ارتباطاتی های عزیز شوکه م کردند.از اطلاعیه های تبریک نصب شده رو بورد گروه گرفته تا تبریک تک تک دوستان عزیزی که همگی مرا شرمنده محبت جبران ناپذیر خودشان کردند.واقعا از اینکه در یک جمع بزرگ و سرشار از محبت زندگی میکنم احساس غرور کردم.بچه ها انقدر با انرژی بودند که انگار گروه ارتباطات به یک موفقیت دست پیدا کرده نه شخص حقیری به نام مجید آرام.به هیچ طریقی نمیتونم محبت آنها را که برایم قابل وصف نیست جبران کنم اما کوچکترین کاری که از دستم بر می آد تشکری از ته دل و با تمام وجود و انگیزه ای مضاعف برای تلاشی بیشتر در روند پیشرفت داوری تا بتونم گوشه ای از اینهمه محبتی که امروز شاملم شد را جبران کنم.از تمامی ارتباطاتی ها از جمله خانم دکتر رضوی مدیریت گروه،استاد دوست داشتنی ام آقای گلستانی و سایر اساتید محترم ، بچه های انجمن علمی و همه همکلاسی های خوب و مهربانم تشکر میکنم.جا داره در پایان هم از دوستان عزیزم مسعود ، محمد، عماد، وحید، اسی و محمود که همیشه و به خصوص این اواخر بسیار به من انگیزه طی کردن این مسیر را میدادند و انرژی مضاعفی در من ایجاد کردند تشکر کنم و دست تک تکشونو میبوسم.جای یه رفیق عزیزی هم در کنارم خالی بود ، کسی که ۵ سال مدام به من انگیزه داد و همواره منو تشویق میکرد.از همگی ممنونم.
